|
Kaasavond 2012 Zaterdag 11 februari vierde de parochieraad haar familiefeest bij uitstek. Immers, bij een drankje en een stukje kaas, werden de batterijen terug opgeladen en kunnen we er nog eens tegen voor een nieuw jaar. Dat ook de partners er bij waren, maakte het eens zo gezellig. Bij het aperitief had Rose gezorgd voor lekkere snoepjes, deze smaakte meteen naar “nog”. Van de gelegenheid werd gebruik gemaakt om Eric te bedanken voor zijn meer dan 20 jaar voorzitterschap. Zuster Marie José schetste in korte woorden zijn loopbaan die voor “mensenheugenis” begon. Hij werd bedacht met een tong en keel strelend aandenken. Ook zijn trouwe “secretaresse” Yvette werd niet vergeten, zij werd in de bloemetjes gezet. Wie nu het gelukkigst van de twee was, weten we niet, in ieder geval, Yvette glunderde. Nu is het aan Piet om de volgende 25 jaar rond te maken. De kaasboer van zuster Paula had er zijn werk van gemaakt, er was een overvloed aan smaken en vormen. Ook de wijn en de “Leffe” vloeiden soepel binnen. En Rose had nog gedacht aan een afsluitertje, een sober gebakje. Met een dankgebed werd deze mooie avond afgesloten. Een mooie traditie die zeker moet blijven.
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
De eerste foto's van de uitreiking Trofee Maurits Declerck. Foto links Pastoor Wim overhandigd de trofee aan Rose Cruydt en rechts samen met de leden van de parochieraad. |
|
|
|
De Nieuwjaarsbrief
Beste vrienden geachte genodigden,
Als de zoveelste in de rij wens ook ik jullie, namens de parochieraad, een gelukkig en gezond 2012. Heerlijk toch, al die goedbedoelde Nieuwjaarswensen. En nog leuker om te weten is dat heel veel mensen dit ook werkelijk menen. Het jaar kan niet meer stuk zou je denken. Onze parochieraad wil midden in de parochie staan, tussen de parochianen. Wij voelen ons één met al onze mensen hier ter plekke. Als kerk én parochieraad willen we binnen een federale gemeenschap sociaal-maatschappelijk betrokken zijn, meeleven met het geluk en de noden van de medemens. Daar willen wij oog en oor voor zijn. Het voorbije jaar was voor de federatie en de parochie een uitzonderlijk jaar. We hebben vier priesters weten weggaan. Pastoor Jos, Pastoor Henk, Pastoor Paul en priester Nico. Dat was een behoorlijke aderlating, moeilijk te verteren en onder woorden te brengen. Mocht het met een regering gebeuren dat 4 van hun topmannen weggaan, dan mogen we er zeker van zijn dat ze er gelegen is. Niet dus met onze federatie en de parochies, sommigen deden verder op routine en automatische piloot, anderen met vallen en opstaan, de een iets vlotter dan de andere. Allen samen, vrijwilligers, religieuzen en diakens hebben de handen in elkaar geslagen en de zaak draaiend gehouden. Geen één heeft er de brui aan gegeven. Gelukkig lieten ze ons van hogerhand weten dat er een oplossing was. Ze zouden die 4 priesters vervangen door één! We hebben eens naar elkaar gekeken en gedacht “dat zal nen superman zijn”, een man die met zijn raketmobiel van het ene naar het andere raast en alles in een oogwenk oplost. We zijn er wel mee! Maar al bij al viel het nogal mee. De nieuwe herder vliegt wel van het een naar het ander, maar dan wel met zijn bolleke of bij beter weer met de fiets (naar het schijnt voor zijn gezondheid). Zijn naam is geen superman, maar Pastoor Wim. Pastoor Wim we zijn zeer content met u en zijn bereid om niet allen de prettige dingen over ons te laten komen, maar ook de moeilijke problemen te helpen op te lossen. In die korte tijd is er, na samenspraak met de andere parochies en hun organisaties, veel veranderd en er moeten nog veel puntjes op de i geplaatst worden. Die moeten we samen plaatsen, ieder zijn puntje met de talenten die hij of zij heeft. Ik heb eens Gegoogeld naar het woord samenwerken (2.060.000 resultaten) en o.a. dit gevonden. Misschien kunnen we allen samen daar iets uit pikken? § Stel duidelijke doelen en prioriteiten en doe dit in begrijpbare termen en wees transparant § Creëer een gemeenschappelijk kader § Bekijk hoe het samenwerken zich verhoudt tot bestaande relaties § Zorg voor een projectteam dat elkaar goed verstaat § Kies de meest intensieve vormen van samenwerken. § Zorg voor tijd en mogelijkheid om relaties op te bouwen § Zorg voor een win-win situatie § Laat het tempo bepalen door de ontwikkeling en niet andersom § Communiceer tot je erbij neervalt, sta weer op en communiceer nog meer Ik zou er nog bijvoegen § Kom niet alleen samen om te werken en te vergaderen maar ook om samen eucharistie te vieren. Maar kom ook nu en dan eens samen bij een hapje en een drankje (niet tot je erbij neervalt). en andere informele ontmoetingen. De Fatimaparochie is bereid om ten volle samen te werken en daar we ook geen supermannen zijn zullen we nu en dan wel eens een steekje laten vallen. Jullie kunnen dan misschien helpen om dat steekje op te rapen zodat ons gezamenlijk breiwerk tot ieders tevredenheid is. |
|
Zuster Coleta liep
dit jaar weg met de titel de slimste mens van Fatima ze had 10 op10 juist. Hieronder de vragenlijst probeer het haar na te doen. |
|
|
|
Zaterdag vanaf 13.00 u. klaarmaken broodjes |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Pannenkoekenslag Vanwege de parochieraad, hartelijk dank aan alle mensen die pannenkoeken gekocht hebben, aal allen die instonden voor de organisatie en de verkoop en met een speciaal woordje van dank aan Liliane en aan zuster Lieve, de twee trekpaarden in het verkopen. Zo is de bodem van ons kasken weer ietwat meer bedekt.
|
|
federale Stuurgroep Piet Vierstraete, en Zr. Marie José Vercruysse lid van de parochieraad, zijn onze afgevaardigden in de federale stuurgroep. |
|
Vrijdag 14 september bracht ons het eerste luik van deze viering. Een zeventigtal mensen vanuit de federatie en omliggende parochies waren ingegaan op de uitnodiging. En ik denk wel dat niemand zich verveeld heeft, want met twee sprekers als EH Julien Carpentier en E.H. Noël Bonte, in goede banen geleid door zuster Marie José, kan de avond niet stuk.
De rode draad door deze avond was: het aantal bedienaars van de eredienst slinkt drastisch, is er een oplossing? Wat nu? Waren er nog zulke periodes in de geschiedenis? Met het jeugdig enthousiasme van een vierentachtigjarige, vertelde priester Julien hoe hij “geroepen” werd, hoe het priester zijn gans zijn leven gedomineerd heeft. En moest het te herdoen zijn, hij zou net hetzelfde gedaan hebben. Priester Noël blikte even terug in de geschiedenis en stelde dat er nog zwarte periodes geweest waren, maar dat de kerk altijd uit het dal geklommen is. In de tegenwoordige tijd, zal de priester moeten “delegeren”, meer en meer taken over laten aan leken, hen opleiden en betrekken in de eredienst en het sociale leven, vooral hen vertrouwen geven en aanvaarden dat zij hun best doen maar zich kunnen vergissen, kortom, dat het ook maar mensen zijn. Dit is in korte woorden de inhoud van een gespreksavond die anderhalf uur duurde.
Als slot van de avond werd iedere aanwezige uitgenodigd op een sobere receptie in het pand van het klooster. Bij een fris glaasje wijn werd nog even nagekaart over het onderwerp van de avond, een boeiend en actueel onderwerp waarop weinigen een gepast antwoord op vonden.
Zaterdag 15 september was het hoogtepunt van de jubileumviering. Een plechtige Eucharistieviering, voorgegaan door E.H. deken Marc Ghesquière, is altijd iets bijzonders, maar als deze H. Mis dan nog opgeluisterd wordt met Gregoriaanse gezangen van het Davidsfonds mannenkoor uit Pittem en het orgel van Thomas, krijgen we “het van het”. Deze Eucharistieviering had als thema “Breken en Delen”, onderwerp dat mooi aansluit op het jaarthema. Ook herdachten we dankbaar onze drie overleden pastoors: E.H. Gerard Vanhooren, E.H. Arthur Reynaert en E.H. Jan Carreer alsook diaken Eugeen Vanfleteren. Zij drukten allen als het ware, hun stempel op onze parochiegemeenschap.
De feestelijke viering begon met de intredestoet. Eerst kwamen de misdienaars, gevolgd door het “Lauda Jerusalem” zingend koor, vier leden van de parochieraad, die de met de pen getekende foto’s van onze ontvallen pastoors en diaken droegen, de vier concelebrerende priesters van de federatie en ten slotte de voorganger E.H.deken. Sereen maar indrukwekkend.
Voorzitter Eric wenste iedereen hartelijk welkom en E.H. Marc deed dit nog eens over, maar met andere woorden en met een kruisteken. Intussen maakte het koor zich klaar om ons met een zacht “Civita eos” in de stemming te brengen. En of er werd meegeleefd! Zowel bij de schuldbeden als bij het Gloria werd volmondig meegezongen, zo ’n ambiance hebben we nog maar weinig meegemaakt.
In de eerste lezing wees de profeet de Joden terecht: zij dachten dat ze leefden van brood alleen, maar dachten niet aan het woord van de Heer. In het evangelie onderrichtte Jezus: “Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald”. Tussenin vergastte het koor ons nog met een spetterend “Alleluja”. De homilie van E.H. deken handelde over het al maar minder aantal priesters in de kerk. Hij vindt de toestand nog altijd niet dramatisch, verwees naar identieke voorbeelden in de geschiedenis, maar toch moet de waarheid onder ogen gezien worden: meer en meer zullen leken moeten aangesproken worden om bepaalde taken op zich te nemen. Zo bevestigde hij dat het eindbesluit van het debat van vrijdag wel degelijk de vinger op de wonde legde.
In het “Crédo” en in de voorbeden mochten de aanwezigen zich nog eens uitleven, nooit gedacht dat er zoveel mensen al die Gregoriaanse gezangen zich nog herinnerden. Het offerandelied “Adorote devote” was dan weer iets voor het koor, maar in het “Sanctus” kon iedereen nogmaals alle registers opentrekken. Het “Pater noster” was voorzien voor het koor, maar niemand stoorde er zich aan, er werd duchtig meegezongen. Ook in het “Agnus Dei”, een gedroomde duozang, werd enthousiast meegedaan. Na de communie volgde een ingetogen “Quotieseumque” en dan bewees het koor dat ze ook in het Vlaams kunnen zingen. Zij brachten meesterlijk het o zo mooie “Lief Vrouwke” en ons mensen profiteerden ervan om nog maar eens duchtig mee te doen.
En zo liep de dienst naar zijn einde. Na het slotgebed en de zending en zegen, liet het koor zich voor het laatst horen: “Ite missa est” en het volk antwoordde even enthousiast: “Deo gratias”. Onder begeleiding van feestelijke orgelmuziek, trok de “uittredestoet” naar de sacristie.
Iedereen werd uitgenodigd voor de receptie en velen gingen hierop in. Met een fris biertje en een leuk hapje, werd nog even nagekaart. Ook onze zusterkes mengden zich onder de mensen, echt, zij “jeunden” zich.
Na afloop van deze viering “veertig jaar parochie”, past het enkele mensen te bedanken. In de eerste plaats zuster Marie José met haar beide gesprekspartners E.H. Julien Carpentier en E.H. Noël Bonte voor de mooie maar zinvolle avond. Verder E.H. Deken Marc Ghesquière voor het célébreren van de H. Mis en vooral voor zijn homilie “uit het leven gegrepen”. We mogen zeker de vier medecélébranten, E.H. Julien Carpentier, E.H. Jos Debaere, E.H. Paul Goethals en E.H. Henk Gevaert niet vergeten, alsook onze vier misdienaars en zes lectoren. Wie we zeker niet mogen vergeten is het “Gregoriaans Davidsfondskoor” uit Pittem, hopelijk duurt het niet te lang voordat wij hen terug zien. Nu we toch in de muziek zitten, een grote pluim voor onze orgelist Thomas, voor zijn gepast muzikaal invullen van alle stille momenten. Verder danken wij de mensen die instonden voor de versiering van de kerk, hun werk mocht gezien worden, maar wat niet te zien was, waren de uren werk achter de schermen, niet waar Roos? Nog iemand die bergen werk verzette zonder dat iemand het merkte was onze huistekenaar Christiaan: waren ze niet mooi, zijn foto’s? Dank je wel Christiaan! Als laatsten dank ik de E.Zusters Passionistinnen voor al hun verdoken werk en ook voor het ons ter beschikking stellen van hun pand en keuken, zodat we met gemak onze beide recepties konden voorbereiden en afwerken. Mocht ik iemand vergeten zijn, excuus, het was niet de bedoeling. En nu hop naar de vijftig, binnen 9 jaar, zoals deken Marc “preekte”. |
|
Zaterdag 11 augustus konden mensen uit de buurt vaststellen dat onbekende vandalen de Mariakapel langs de Moorseelsestraat op de Fatimaparochie eens stevig onder handen genomen hadden. Zij vernielden eerst het doorkijkraam in de deur en haalden er dan alles uit weg om het ter plaatse, vlak voor de kapel, aan diggelen te gooien. Begrijpe wie begrijpen kan. Uiteraard werd er politie bijgehaald om een proces-verbaal op te stellen. Ondertussen zal er contact genomen worden met de bevoegde stadsdiensten en de bouwmaatschappij, die er een nieuwe woonwijk aan ’t bouwen is, om te zien of het zin heeft de kapel nu onmiddellijk te herstell en of als wij beter wachten tot wij beter zicht hebben op het uiteindelijke uitzicht van de wijk. Want het spreekt vanzelf dat wij die kapel graag een plaatsje zouden geven in het geheel van de nieuwe wijk. Zij dateert tenslotte toch uit 1875, toen vijf boeren de handen in elkaar sloegen om de iets oudere kapel van de familie Vanfleteren uit 1858, het jaar van de verschijningen in Lourdes, die door een hevige storm zo goed als met de grond was gelijk gemaakt, te laten herbouwen.
|
